dinjic

Aromanian

Alternative forms

  • dinjicu

Etymology

Probably from a Vulgar Latin root *dēmīcō, from Latin mīca. Compare Romanian dumica, dumic (earlier demica).

Verb

dinjic (third-person singular dinjicã, participle dinjicatã)

  1. (transitive) to crumble, shatter

Conjugation

Conjugation of dinjic
long infinitive dinjicari, dinjicare
gerund dinjicãnda
past participle dinjicatã
singular plural
first second third first second third
indicative present dinjic, dinjicu dinjits, dinjitsã dinjicã dinjicãm, dinjicãmu dinjicats, dinjicatsã, dinjicatsi dinjicã
imperfect dinjicam dinjicai dinjica dinjicam dinjicats, dinjicatsi dinjica
simple perfect dinjicai dinjicash, dinjicashi dinjicã dinjicãm dinjicat dinjicarã
conditional present s-dinjicarim s-dinjicari, s-dinjicarishi s-dinjicari, s-dinjicare s-dinjicarim s-dinjicarit s-dinjicari, s-dinjicare
subjunctive present s-dinjic, s-dinjicu s-dinjits, s-dinjitsã s-dinjitsi, s-dinjitse s-dinjicãm, s-dinjicãmu s-dinjicats, s-dinjicatsã, s-dinjicatsi s-dinjitsi, s-dinjitse
imperative present — dinjicã — — dinjicats, dinjicatsã, dinjicatsi —
  • dinjicari / dinjicare
  • dinjicat