despicatus

Latin

Pronunciation

Etymology 1

Perfect active participle of dēspicor.

Participle

dēspicātus (feminine dēspicāta, neuter dēspicātum, comparative dēspicātior, superlative dēspicātissimus); first/second-declension participle

  1. having contempted, despised
    • c. 180 BCE, Plautus, Casina 189–190:
      vir me habet pessumis despicatam modis
      nec mihi ius meum optinendi optiost.
      (please add an English translation of this quotation)
    • 161 BCE, Publius Terentius Afer, Eunuchus 383–384:
      nos nostramque adulescentiam
      habent despicatam
      (please add an English translation of this quotation)
    • 70 BCE, Cicero, In Verrem 2.3.98:
      In hac tam misera et iniqua condicione vitae ne hoc quidem retinebimus, iudices, ut magistratibus nostris in obtinendo iure nostro ne contemptissimi ac despicatissimi esse videamur?
      (please add an English translation of this quotation)
    • 56 BCE, Cicero, Pro Sestio 36:
      […] , tota denique Italia ad omnem contentionem expedita, cessi tribuni plebis, despicatissimi hominis, furori, contemptissimorum consulum levitatem audaciamque pertimui, nimium me timidum, nullius animi, nullius consili fuisse confiteor.
      (please add an English translation of this quotation)
Declension

First/second-declension adjective.

Etymology 2

    From dēspicor (“to despise, disdain”) + -tus (action noun suffix).

    Noun

    dēspicātus m (genitive dēspicātūs); fourth declension

    1. (very rare) scorn, contempt
      Near-synonym: dēspicātiō
      • c. 200 BCE, Plautus, Menaechmi 693:
        tu me bene merentem tibi habes despicatui
        (please add an English translation of this quotation)
      • 59 BCE, Cicero, Pro Flacco 65:
        Quid porro in Graeco sermone tam tritum atque celebratum est quam, si quis despicatui ducitur, ut ‘Mysorum ultimus’ esse dicatur?
        (please add an English translation of this quotation)
    Usage notes
    • Only classically attested in the dative singular.
    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative dēspicātus dēspicātūs
    genitive dēspicātūs dēspicātuum
    dative dēspicātuī dēspicātibus
    accusative dēspicātum dēspicātūs
    ablative dēspicātū dēspicātibus
    vocative dēspicātus dēspicātūs

    References