despicatus
Latin
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [deːs.pɪˈkaː.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [des.piˈkaː.tus]
Etymology 1
Perfect active participle of dēspicor.
Participle
dēspicātus (feminine dēspicāta, neuter dēspicātum, comparative dēspicātior, superlative dēspicātissimus); first/second-declension participle
- having contempted, despised
- 161 BCE, Publius Terentius Afer, Eunuchus 383–384:
- nos nostramque adulescentiam
habent despicatam- (please add an English translation of this quotation)
- nos nostramque adulescentiam
- 56 BCE, Cicero, Pro Sestio 36:
- […] , tota denique Italia ad omnem contentionem expedita, cessi tribuni plebis, despicatissimi hominis, furori, contemptissimorum consulum levitatem audaciamque pertimui, nimium me timidum, nullius animi, nullius consili fuisse confiteor.
- (please add an English translation of this quotation)
- […] , tota denique Italia ad omnem contentionem expedita, cessi tribuni plebis, despicatissimi hominis, furori, contemptissimorum consulum levitatem audaciamque pertimui, nimium me timidum, nullius animi, nullius consili fuisse confiteor.
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | dēspicātus | dēspicāta | dēspicātum | dēspicātī | dēspicātae | dēspicāta | |
| genitive | dēspicātī | dēspicātae | dēspicātī | dēspicātōrum | dēspicātārum | dēspicātōrum | |
| dative | dēspicātō | dēspicātae | dēspicātō | dēspicātīs | |||
| accusative | dēspicātum | dēspicātam | dēspicātum | dēspicātōs | dēspicātās | dēspicāta | |
| ablative | dēspicātō | dēspicātā | dēspicātō | dēspicātīs | |||
| vocative | dēspicāte | dēspicāta | dēspicātum | dēspicātī | dēspicātae | dēspicāta | |
Etymology 2
From dēspicor (“to despise, disdain”) + -tus (action noun suffix).
Noun
dēspicātus m (genitive dēspicātūs); fourth declension
- (very rare) scorn, contempt
- Near-synonym: dēspicātiō
Usage notes
- Only classically attested in the dative singular.
Declension
Fourth-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | dēspicātus | dēspicātūs |
| genitive | dēspicātūs | dēspicātuum |
| dative | dēspicātuī | dēspicātibus |
| accusative | dēspicātum | dēspicātūs |
| ablative | dēspicātū | dēspicātibus |
| vocative | dēspicātus | dēspicātūs |
Related terms
References
- “despicatus (participle)”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “despicatus (noun)”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “despicatus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- “despicatus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
Categories:
- Latin 4-syllable words
- Latin terms with IPA pronunciation
- Latin non-lemma forms
- Latin participles
- Latin perfect participles
- Latin first and second declension participles
- Latin terms with quotations
- Latin terms suffixed with -tus (action noun)
- Latin lemmas
- Latin nouns
- Latin fourth declension nouns
- Latin masculine nouns in the fourth declension
- Latin masculine nouns
- Latin terms with rare senses
- Latin terms prefixed with de-