dekan

See also: Dekan, děkan, and dékán

English

Noun

dekan (plural dekans)

  1. (astrology) Alternative form of decan.

Czech

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈdɛkan]

Noun

dekan m inan

  1. (chemistry) decane (C10H22)
    Coordinate terms: metan, etan, propan, butan, pentan, hexan, heptan, oktan, nonan, undekan, dodekan

Declension

Further reading

Danish

Etymology 1

Noun

dekan

  1. dean (head of a faculty)
Declension
Declension of dekan
common
gender
singular plural
indefinite definite indefinite definite
nominative dekan dekanen dekaner dekanerne
genitive dekans dekanens dekaners dekanernes

Etymology 2

Noun

dekan

  1. (organic chemistry) alternative spelling of decan

Esperanto

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈdekan/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -ekan
  • Syllabification: de‧kan

Adjective

dekan

  1. accusative singular of deka

Indonesian

Etymology 1

From Dutch decaan (“dean”), from Late Latin decānus.

Pronunciation

  • IPA(key): /dekan/
  • Hyphenation: dé‧kan

Noun

dékan (plural dekan-dekan or para dekan)

  1. dean:
    1. (education) a senior official in a college or university, who may be in charge of a division or faculty
    2. (Christianity) a dignitary or presiding officer in certain church bodies, especially an ecclesiastical dignitary, subordinate to a bishop, in charge of a chapter of canons

Etymology 2

dəkan

From Malay dekan, from Semelai dkan, from Proto-Aslian *dəka(a)n, from Proto-Mon-Khmer *d₁kan (“bamboo rat”). Compare Khasi dkhan (“hill rat, mole”), Muong cẳn (“bamboo rat”) and Khmu tkan ("mole").

Pronunciation

  • IPA(key): /dəkan/
  • Hyphenation: dê‧kan

Noun

dêkan (plural dekan-dekan)

  1. large bamboo rat (Rhizomys sumatrensis)

Further reading

Malay

Etymology 1

From Dutch decaan (“dean”), from Late Latin decānus.

Noun

dekan (plural dekan-dekan)

  1. dean (of an academic institution)

Etymology 2

From Semelai dkan, from Proto-Aslian *dəka(a)n, from Proto-Mon-Khmer *d₁kan (“bamboo rat”). Compare Khasi dkhan (“hill rat, mole”), Muong cẳn (“bamboo rat”) and Khmu tkan ("mole").

Pronunciation

  • IPA(key): /dəkan/

Noun

dekan

  1. large bamboo rat (Rhizomys sumatrensis).
Descendants
  • Indonesian: dekan

Further reading

Polish

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈdɛ.kan/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -ɛkan
  • Syllabification: de‧kan

Noun

dekan m inan

  1. decane

Declension

Declension of dekan
singular plural
nominative dekan dekany
genitive dekanu dekanów
dative dekanowi dekanom
accusative dekan dekany
instrumental dekanem dekanami
locative dekanie dekanach
vocative dekanie dekany

Further reading

  • “dekan”, in Polish dictionaries at PWN‎[1] (in Polish)

Serbo-Croatian

Pronunciation

  • IPA(key): /děkaːn/
  • Hyphenation: de‧kan

Etymology 1

Borrowed from German Dekan, from Late Latin decānus.

Noun

dèkān m anim (Cyrillic spelling дѐка̄н)

  1. dean (senior official in college or university)
Declension
Declension of dekan
singular plural
nominative dèkān dekani
genitive dekána dekana
dative dekanu dekanima
accusative dekana dekane
vocative dekane dekani
locative dekanu dekanima
instrumental dekanom dekanima

Etymology 2

Borrowed from German Decan.

Noun

dèkān m inan (Cyrillic spelling дѐка̄н)

  1. (organic chemistry, uncountable) decane

Swedish

Noun

dekan n

  1. (organic chemistry) decane

Declension

Declension of dekan
nominative genitive
singular indefinite dekan dekans
definite dekanet dekanets
plural indefinite — —
definite — —

Noun

dekan c

  1. dean; senior office in a university

Declension

Synonyms

  • (dean): dekanus

Anagrams

Turkish

Etymology

    Borrowed from German Dekan (“dean”), from Medieval Latin decānus (“dean”). Doublet of duayen.

    Pronunciation

    • IPA(key): /de.kan/
    • Audio:(file)

    Noun

    dekan (definite accusative dekanı, plural dekanlar)

    1. A professor in charge of a faculty at a university; dean

    Declension

    Declension of dekan
    singular plural
    nominative dekan dekanlar
    definite accusative dekanı dekanları
    dative dekana dekanlara
    locative dekanda dekanlarda
    ablative dekandan dekanlardan
    genitive dekanın dekanların
    Possessive forms
    nominative
    singular plural
    1st singular dekanım dekanlarım
    2nd singular dekanın dekanların
    3rd singular dekanı dekanları
    1st plural dekanımız dekanlarımız
    2nd plural dekanınız dekanlarınız
    3rd plural dekanları dekanları
    definite accusative
    singular plural
    1st singular dekanımı dekanlarımı
    2nd singular dekanını dekanlarını
    3rd singular dekanını dekanlarını
    1st plural dekanımızı dekanlarımızı
    2nd plural dekanınızı dekanlarınızı
    3rd plural dekanlarını dekanlarını
    dative
    singular plural
    1st singular dekanıma dekanlarıma
    2nd singular dekanına dekanlarına
    3rd singular dekanına dekanlarına
    1st plural dekanımıza dekanlarımıza
    2nd plural dekanınıza dekanlarınıza
    3rd plural dekanlarına dekanlarına
    locative
    singular plural
    1st singular dekanımda dekanlarımda
    2nd singular dekanında dekanlarında
    3rd singular dekanında dekanlarında
    1st plural dekanımızda dekanlarımızda
    2nd plural dekanınızda dekanlarınızda
    3rd plural dekanlarında dekanlarında
    ablative
    singular plural
    1st singular dekanımdan dekanlarımdan
    2nd singular dekanından dekanlarından
    3rd singular dekanından dekanlarından
    1st plural dekanımızdan dekanlarımızdan
    2nd plural dekanınızdan dekanlarınızdan
    3rd plural dekanlarından dekanlarından
    genitive
    singular plural
    1st singular dekanımın dekanlarımın
    2nd singular dekanının dekanlarının
    3rd singular dekanının dekanlarının
    1st plural dekanımızın dekanlarımızın
    2nd plural dekanınızın dekanlarınızın
    3rd plural dekanlarının dekanlarının

    Derived terms

    • dekanlık

    Further reading

    • “dekan”, in Turkish dictionaries, Türk Dil Kurumu