cupidus

Latin

Etymology

    From cupiō + -idus.

    Pronunciation

    Adjective

    cupidus (feminine cupida, neuter cupidum, comparative cupidior, superlative cupidissimus); first/second-declension adjective

    1. eager, desirous, passionate, fond (+ genitive or + in ablative)
      Synonyms: dēsīderōsus, impiger, studiōsus, sēdulus, ācer, libēns, intentus, aspīrāns
      pacis cupidus ― peace lover
      • 55 BCE, Cicero, In Pisonem 24:
        At audistis, patres conscripti, philosophi vocem: negavit se triumphi cupidum umquam fuisse.
        But you heard, Conscript Fathers, the voice of the philosopher: he denied that he was ever desirous of a triumph.
    2. greedy, covetous
    3. wanton, lecherous
    4. partial, biased, favoring

    Declension

    First/second-declension adjective.

    Descendants

    • Old Catalan: cobeu
    • Old Occitan: cobe ⇒ coubés
      • ⇒ Provençal: coube, coubi
      • → Old Catalan: cobés
    • → French: cupide
    • → Italian: cupido
    • → Welsh: cybydd

    References

    Further reading

    • “cupidus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “cupidus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
      • a demagogue, agitator: plebis dux, vulgi turbator, civis turbulentus, civis rerum novarum cupidus
      • revolutionists: homines seditiosi, turbulenti or novarum rerum cupidi
      • to hold revolutionary opinions: novarum rerum cupidum esse