coniuratio

Latin

Alternative forms

Etymology

    From coniūrō + -tiō.

    Pronunciation

    Noun

    coniūrātiō f (genitive coniūrātiōnis); third declension

    1. a swearing together
    2. a conspiracy, plot; confederacy, band of conspirators
      Synonyms: cōnsēnsus, cōnspīrātiō, cōnsēnsiō
      • 63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1:
        constrictam iam horum omnium scientia teneri coniurationem tuam non vides?
        Don't you see that your conspiracy is already bound by the their knowledge of all?
      • c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.2:
        Is, M. Messālā et M. Pupio Pīsōne cōnsulibus, rēgnī cupiditāte inductus coniūrātiōnem nōbilitātis fēcit […]
        He, with Marcus Messala and Marcus Piso being consuls, incited by a lust of power, formed a conspiracy amongst the nobility […]
      • 1832, Gregory XVI, Mirari Vos:
        Hic autem vestram volumus excitatam pro religione constantiam adversus foedissimam in clericalem coelibatum coniurationem […]
        (please add an English translation of this quotation)

    Declension

    Third-declension noun.

    Descendants

    References

    • “coniuratio”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “coniuratio”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
      • to form a conspiracy: coniurationem facere (Catil. 2. 4. 6)