coniuratus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of coniūrō.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [kɔn.juːˈraː.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [kon.juˈraː.tus]
Participle
coniūrātus (feminine coniūrāta, neuter coniūrātum); first/second-declension participle
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | coniūrātus | coniūrāta | coniūrātum | coniūrātī | coniūrātae | coniūrāta | |
| genitive | coniūrātī | coniūrātae | coniūrātī | coniūrātōrum | coniūrātārum | coniūrātōrum | |
| dative | coniūrātō | coniūrātae | coniūrātō | coniūrātīs | |||
| accusative | coniūrātum | coniūrātam | coniūrātum | coniūrātōs | coniūrātās | coniūrāta | |
| ablative | coniūrātō | coniūrātā | coniūrātō | coniūrātīs | |||
| vocative | coniūrāte | coniūrāta | coniūrātum | coniūrātī | coniūrātae | coniūrāta | |
Noun
coniūrātus m (genitive coniūrātī); second declension
- (chiefly in the plural) conspirator, plotter
- Synonym: sodālis
Declension
Second-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | coniūrātus | coniūrātī |
| genitive | coniūrātī | coniūrātōrum |
| dative | coniūrātō | coniūrātīs |
| accusative | coniūrātum | coniūrātōs |
| ablative | coniūrātō | coniūrātīs |
| vocative | coniūrāte | coniūrātī |
Descendants
- Italian: congiurato
References
- “coniuratus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
Categories:
- Latin terms derived from Proto-Indo-European
- Latin terms derived from the Proto-Indo-European root *h₂yew-
- Latin 4-syllable words
- Latin terms with IPA pronunciation
- Latin non-lemma forms
- Latin participles
- Latin perfect participles
- Latin first and second declension participles
- Latin lemmas
- Latin nouns
- Latin second declension nouns
- Latin masculine nouns in the second declension
- Latin masculine nouns