coirigh

See also: cóirigh

Irish

Etymology 1

From Old Irish cairigidir.[1] By surface analysis, coir +‎ -igh.

Verb

coirigh (present analytic coiríonn, future analytic coireoidh, verbal noun coiriú, past participle coirithe)

  1. (literary) to accuse
    Synonyms: cuir i leith, cuir síos do, cúisigh
Conjugation
Conjugation of coirigh (second conjugation)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present coirím coiríonn tú;
coirír†
coiríonn sé, sí coirímid;
coiríonn muid
coiríonn sibh coiríonn siad;
coiríd†
a choiríonn; a choiríos coirítear
past choirigh mé; choiríos choirigh tú; choirís choirigh sé, sí choiríomar; choirigh muid choirigh sibh; choiríobhair choirigh siad; choiríodar a choirigh coiríodh
past habitual choirínn /
coirínn‡
choiríteá /
coiríteá‡
choiríodh sé, sí /
coiríodh sé, sí‡
choirímis; choiríodh muid /
coirímis‡; coiríodh muid‡
choiríodh sibh /
coiríodh sibh‡
choirídís; choiríodh /
coirídís‡; coiríodh siad‡
a choiríodh choirítí /
coirítí‡
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future coireoidh mé;
coireod;
coireochaidh mé†
coireoidh tú;
coireoir†;
coireochaidh tú†
coireoidh sé, sí;
coireochaidh sé, sí†
coireoimid;
coireoidh muid;
coireochaimid†;
coireochaidh muid†
coireoidh sibh;
coireochaidh sibh†
coireoidh siad;
coireoid†;
coireochaidh siad†
a choireoidh; a choireos; a choireochaidh†; a choireochas† coireofar; coireochar†
conditional choireoinn; choireochainn† /
coireoinn‡; coireochainn†‡
choireofá; choireochthᆠ/
coireofá‡; coireochthᆇ
choireodh sé, sí; choireochadh sé, s토/
coireodh sé, sí‡; coireochadh sé, s톇
choireoimis; choireodh muid; choireochaimis†; choireochadh muid† /
coireoimis‡; coireodh muid‡; coireochaimis†‡; coireochadh muid†‡
choireodh sibh; choireochadh sibh† /
coireodh sibh‡; coireochadh sibh†‡
choireoidís; choireodh siad; choireochaidís†; choireochadh siad† /
coireoidís‡; coireodh siad‡; coireochaidís†‡; coireochadh siad†‡
a choireodh; a choireochadh† choireofaí; choireochtha토/
coireofaí‡; coireochtha톇
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go gcoirí mé;
go gcoiríod†
go gcoirí tú;
go gcoirír†
go gcoirí sé, sí go gcoirímid;
go gcoirí muid
go gcoirí sibh go gcoirí siad;
go gcoiríd†
— go gcoirítear
past dá gcoirínn dá gcoiríteá dá gcoiríodh sé, sí dá gcoirímis;
dá gcoiríodh muid
dá gcoiríodh sibh dá gcoirídís;
dá gcoiríodh siad
— dá gcoirítí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
— coirím coirigh coiríodh sé, sí coirímis coirígí;
coirídh†
coirídís — coirítear
past participle coirithe
verbal noun coiriú

† archaic or dialect form
‡ dependent form

Further reading

  • Dinneen, Patrick S. (1904), “coiriġim”, in Foclóir Gaeḋilge agus Béarla [Irish and English Dictionary], 1st edition, Dublin: Irish Texts Society, page 167
  • Ó Dónaill, Niall (1977), “coirigh”, in Foclóir Gaeilge–Béarla [Irish–English Dictionary], Dublin: An Gúm, →ISBN

Etymology 2

See the etymology of the corresponding lemma form.

Adjective

coirigh

  1. inflection of coireach:
    1. masculine vocative/genitive singular
    2. (archaic, dialectal) feminine dative singular

Noun

coirigh

  1. inflection of coireach:
    1. vocative/genitive singular
    2. nominative/dative plural

Mutation

Mutated forms of coirigh
radical lenition eclipsis
coirigh choirigh gcoirigh

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

References

  1. ^ Gregory Toner, Sharon Arbuthnot, Máire Ní Mhaonaigh, Marie-Luise Theuerkauf, Dagmar Wodtko, editors (2019), “cairigid(ir)”, in eDIL: Electronic Dictionary of the Irish Language