coilltigh

Irish

Etymology 1

From coill +‎ -tigh.

Verb

coilltigh (present analytic coilltíonn, future analytic coillteoidh, verbal noun coilltiú, past participle coilltithe)

  1. (transitive) forest, afforest
    Synonym: foraoisigh
Conjugation
Conjugation of coilltigh (second conjugation)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present coilltím coilltíonn tú;
coilltír†
coilltíonn sé, sí coilltímid;
coilltíonn muid
coilltíonn sibh coilltíonn siad;
coilltíd†
a choilltíonn; a choilltíos coilltítear
past choilltigh mé; choilltíos choilltigh tú; choilltís choilltigh sé, sí choilltíomar; choilltigh muid choilltigh sibh; choilltíobhair choilltigh siad; choilltíodar a choilltigh coilltíodh
past habitual choilltínn /
coilltínn‡
choilltíteá /
coilltíteá‡
choilltíodh sé, sí /
coilltíodh sé, sí‡
choilltímis; choilltíodh muid /
coilltímis‡; coilltíodh muid‡
choilltíodh sibh /
coilltíodh sibh‡
choilltídís; choilltíodh /
coilltídís‡; coilltíodh siad‡
a choilltíodh choilltítí /
coilltítí‡
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future coillteoidh mé;
coillteod;
coillteochaidh mé†
coillteoidh tú;
coillteoir†;
coillteochaidh tú†
coillteoidh sé, sí;
coillteochaidh sé, sí†
coillteoimid;
coillteoidh muid;
coillteochaimid†;
coillteochaidh muid†
coillteoidh sibh;
coillteochaidh sibh†
coillteoidh siad;
coillteoid†;
coillteochaidh siad†
a choillteoidh; a choillteos; a choillteochaidh†; a choillteochas† coillteofar; coillteochar†
conditional choillteoinn; choillteochainn† /
coillteoinn‡; coillteochainn†‡
choillteofá; choillteochthᆠ/
coillteofá‡; coillteochthᆇ
choillteodh sé, sí; choillteochadh sé, s토/
coillteodh sé, sí‡; coillteochadh sé, s톇
choillteoimis; choillteodh muid; choillteochaimis†; choillteochadh muid† /
coillteoimis‡; coillteodh muid‡; coillteochaimis†‡; coillteochadh muid†‡
choillteodh sibh; choillteochadh sibh† /
coillteodh sibh‡; coillteochadh sibh†‡
choillteoidís; choillteodh siad; choillteochaidís†; choillteochadh siad† /
coillteoidís‡; coillteodh siad‡; coillteochaidís†‡; coillteochadh siad†‡
a choillteodh; a choillteochadh† choillteofaí; choillteochtha토/
coillteofaí‡; coillteochtha톇
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go gcoilltí mé;
go gcoilltíod†
go gcoilltí tú;
go gcoilltír†
go gcoilltí sé, sí go gcoilltímid;
go gcoilltí muid
go gcoilltí sibh go gcoilltí siad;
go gcoilltíd†
— go gcoilltítear
past dá gcoilltínn dá gcoilltíteá dá gcoilltíodh sé, sí dá gcoilltímis;
dá gcoilltíodh muid
dá gcoilltíodh sibh dá gcoilltídís;
dá gcoilltíodh siad
— dá gcoilltítí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
— coilltím coilltigh coilltíodh sé, sí coilltímis coilltígí;
coilltídh†
coilltídís — coilltítear
past participle coilltithe
verbal noun coilltiú

† archaic or dialect form
‡ dependent form

Etymology 2

See the etymology of the corresponding lemma form.

Adjective

coilltigh

  1. inflection of coillteach (“wooded, sylvan”):
    1. genitive/vocative singular masculine
    2. (archaic) dative singular feminine

Mutation

Mutated forms of coilltigh
radical lenition eclipsis
coilltigh choilltigh gcoilltigh

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

Further reading

  • Ó Dónaill, Niall (1977), “coilltigh”, in Foclóir Gaeilge–Béarla [Irish–English Dictionary], Dublin: An Gúm, →ISBN
  • “coilltigh”, in New English-Irish Dictionary, Foras na Gaeilge, 2013–2026