cognitus

Latin

Pronunciation

Etymology 1

Perfect passive participle of cognōscō (“know, recognise”).

Participle

cognitus (feminine cognita, neuter cognitum, superlative cognitissimus); first/second-declension participle

  1. known (from experience), having been known; recognised, having been recognised; acquainted, having been acquainted
    Synonym: nōtus
    Antonym: incognitus
    • 8 CE, Ovidius, Fasti 5.525–526:
      ‘cāra fuit coniūnx, prīmae mihi flōre iuventae
      cognita, nunc ubi sit, quaeritis? urna tegit’
      “There had been a dear wife, having been known to me in the flower of early youth. You ask, where is she now? The urn covers [her].”
      (Hyrieus replies to Jupiter’s offer to grant him any wish. See: Hyrieus; Orion (mythology).)
  2. noted, acknowledged, having been acknowledged
Declension

First/second-declension adjective.

Derived terms
Descendants
  • Franco-Provençal: coindo
  • Old French: cointe, coynte, cuente, cuinte, kointe, quaint, quainte, quaynt, queint, queinte, quente, quint, quointe
  • → Italian: cognito

Etymology 2

    From cognōscō + -tus (forming action nouns).

    Noun

    cognitus m (genitive cognitūs); fourth declension

    1. acquaintance (act of getting to know one)
    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative cognitus cognitūs
    genitive cognitūs cognituum
    dative cognituī cognitibus
    accusative cognitum cognitūs
    ablative cognitū cognitibus
    vocative cognitus cognitūs

    References

    • “cognitus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “cognitus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • "cognitus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • “cognitus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
      • to have a theoretical knowledge of a thing: ratione, doctrina (opp. usu) aliquid cognitum habere
      • we know from experience: usu cognitum habemus
      • to be well-informed, erudite: multa cognita, percepta habere, multa didicisse
      • without going to law: indicta causa (opp. cognita causa)