cirito

Latin

Etymology

    From quirītō.

    Pronunciation

    Verb

    cirītō (present infinitive cirītāre, perfect active cirītāvī, supine cirītātum); first conjugation (Late Latin)

    1. alternative form of quirītō

    Conjugation

    References

    • Georg Getz; Carl Gustav Löwe; Wilhelm C. Heraeus; Wallace M. Lindsay (1901), Corpus glossariorum Latinorum: Thesaurus glossarum emendatarum. Pars posterior. Accedit index Graeco-Latinus et index Anglosaxonico-Latinus‎[1], volume VII, Leipzig: B. G. Teubner Verlag, page 174