centuriat
Latin
Verb
centuriat
- third-person singular present active indicative of centuriō
Romanian
Etymology
Learned borrowing from Latin centuriatis.
Adjective
centuriat m or n (feminine singular centuriată, masculine plural centuriați, feminine/neuter plural centuriate)
Declension
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | neuter | feminine | masculine | neuter | feminine | ||
| nominative- accusative |
indefinite | centuriat | centuriată | centuriați | centuriate | ||
| definite | centuriatul | centuriata | centuriații | centuriatele | |||
| genitive- dative |
indefinite | centuriat | centuriate | centuriați | centuriate | ||
| definite | centuriatului | centuriatei | centuriaților | centuriatelor | |||