caintigh

Irish

Alternative forms

Etymology 1

From caint +‎ -igh.

Verb

caintigh (present analytic caintíonn, future analytic cainteoidh, verbal noun caintiú, past participle caintithe)

  1. to speak [with le ‘to’]
  2. to talk [with ar ‘about’]
  3. to mention [with ar]
  4. to accost
Declension
Conjugation of caintigh (second conjugation)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present caintím caintíonn tú;
caintír†
caintíonn sé, sí caintímid;
caintíonn muid
caintíonn sibh caintíonn siad;
caintíd†
a chaintíonn; a chaintíos caintítear
past chaintigh mé; chaintíos chaintigh tú; chaintís chaintigh sé, sí chaintíomar; chaintigh muid chaintigh sibh; chaintíobhair chaintigh siad; chaintíodar a chaintigh caintíodh
past habitual chaintínn /
caintínn‡
chaintíteá /
caintíteá‡
chaintíodh sé, sí /
caintíodh sé, sí‡
chaintímis; chaintíodh muid /
caintímis‡; caintíodh muid‡
chaintíodh sibh /
caintíodh sibh‡
chaintídís; chaintíodh /
caintídís‡; caintíodh siad‡
a chaintíodh chaintítí /
caintítí‡
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future cainteoidh mé;
cainteod;
cainteochaidh mé†
cainteoidh tú;
cainteoir†;
cainteochaidh tú†
cainteoidh sé, sí;
cainteochaidh sé, sí†
cainteoimid;
cainteoidh muid;
cainteochaimid†;
cainteochaidh muid†
cainteoidh sibh;
cainteochaidh sibh†
cainteoidh siad;
cainteoid†;
cainteochaidh siad†
a chainteoidh; a chainteos; a chainteochaidh†; a chainteochas† cainteofar; cainteochar†
conditional chainteoinn; chainteochainn† /
cainteoinn‡; cainteochainn†‡
chainteofá; chainteochthᆠ/
cainteofá‡; cainteochthᆇ
chainteodh sé, sí; chainteochadh sé, s토/
cainteodh sé, sí‡; cainteochadh sé, s톇
chainteoimis; chainteodh muid; chainteochaimis†; chainteochadh muid† /
cainteoimis‡; cainteodh muid‡; cainteochaimis†‡; cainteochadh muid†‡
chainteodh sibh; chainteochadh sibh† /
cainteodh sibh‡; cainteochadh sibh†‡
chainteoidís; chainteodh siad; chainteochaidís†; chainteochadh siad† /
cainteoidís‡; cainteodh siad‡; cainteochaidís†‡; cainteochadh siad†‡
a chainteodh; a chainteochadh† chainteofaí; chainteochtha토/
cainteofaí‡; cainteochtha톇
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go gcaintí mé;
go gcaintíod†
go gcaintí tú;
go gcaintír†
go gcaintí sé, sí go gcaintímid;
go gcaintí muid
go gcaintí sibh go gcaintí siad;
go gcaintíd†
— go gcaintítear
past dá gcaintínn dá gcaintíteá dá gcaintíodh sé, sí dá gcaintímis;
dá gcaintíodh muid
dá gcaintíodh sibh dá gcaintídís;
dá gcaintíodh siad
— dá gcaintítí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
— caintím caintigh caintíodh sé, sí caintímis caintígí;
caintídh†
caintídís — caintítear
past participle caintithe
verbal noun caintiú

† archaic or dialect form
‡ dependent form

Further reading

Etymology 2

See the etymology of the corresponding lemma form.

Adjective

caintigh

  1. inflection of cainteach:
    1. masculine vocative/genitive singular
    2. (archaic, dialectal) feminine dative singular

Mutation

Mutated forms of caintigh
radical lenition eclipsis
caintigh chaintigh gcaintigh

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

References

  1. ^ “caintigh”, in Historical Irish Corpus, 1600–1926, Royal Irish Academy