buair

Irish

Pronunciation

  • IPA(key): /bˠuəɾʲ/

Etymology 1

From Old Irish búaidrid (“to disturb, trouble”), from búaidre (“confusion, trouble”).[1]

Verb

buair (present analytic buaireann, future analytic buairfidh, verbal noun buaireamh, past participle bartha)

  1. (ambitransitive) to grieve
  2. to vex, perturb
Conjugation
Conjugation of buair (first conjugation – A)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present buairim buaireann tú;
buairir†
buaireann sé, sí buairimid; buaireann muid buaireann sibh buaireann siad;
buairid†
a bhuaireann; a bhuaireas buairtear
past bhuair mé; bhuaireas bhuair tú; bhuairis bhuair sé, sí bhuaireamar; bhuair muid bhuair sibh; bhuaireabhair bhuair siad; bhuaireadar a bhuair buaireadh
past habitual bhuairinn /
buairinn‡
bhuairteá /
buairteá‡
bhuaireadh sé, sí /
buaireadh sé, sí‡
bhuairimis; bhuaireadh muid /
buairimis‡; buaireadh muid‡
bhuaireadh sibh /
buaireadh sibh‡
bhuairidís; bhuaireadh siad /
buairidís‡; buaireadh siad‡
a bhuaireadh bhuairtí /
buairtí‡
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future buairfidh mé;
buairfead
buairfidh tú;
buairfir†
buairfidh sé, sí buairfimid;
buairfidh muid
buairfidh sibh buairfidh siad;
buairfid†
a bhuairfidh; a bhuairfeas buairfear
conditional bhuairfinn /
buairfinn‡
bhuairfeá /
buairfeá‡
bhuairfeadh sé, sí /
buairfeadh sé, sí‡
bhuairfimis; bhuairfeadh muid /
buairfimis‡; buairfeadh muid‡
bhuairfeadh sibh /
buairfeadh sibh‡
bhuairfidís; bhuairfeadh siad /
buairfidís‡; buairfeadh siad‡
a bhuairfeadh bhuairfí /
buairfí‡
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go mbuaire mé;
go mbuairead†
go mbuaire tú;
go mbuairir†
go mbuaire sé, sí go mbuairimid;
go mbuaire muid
go mbuaire sibh go mbuaire siad;
go mbuairid†
— go mbuairtear
past dá mbuairinn dá mbuairteá dá mbuaireadh sé, sí dá mbuairimis;
dá mbuaireadh muid
dá mbuaireadh sibh dá mbuairidís;
dá mbuaireadh siad
— dá mbuairtí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
— buairim buair buaireadh sé, sí buairimis buairigí;
buairidh†
buairidís — buairtear
past participle buartha
verbal noun buaireamh

† archaic or dialect form
‡ dependent form

Alternative forms

Etymology 2

Noun

buair m

  1. genitive singular of buar

Mutation

Mutated forms of buair
radical lenition eclipsis
buair bhuair mbuair

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

References

  1. ^ Gregory Toner, Sharon Arbuthnot, Máire Ní Mhaonaigh, Marie-Luise Theuerkauf, Dagmar Wodtko, editors (2019), “búaidrid”, in eDIL: Electronic Dictionary of the Irish Language

Further reading

  • Ó Dónaill, Niall (1977), “buair”, in Foclóir Gaeilge–Béarla [Irish–English Dictionary], Dublin: An Gúm, →ISBN

Scottish Gaelic

Etymology

From Old Irish búaidrid (“to disturb, trouble”), from búaidre (“confusion, trouble”).[1]

Pronunciation

  • IPA(key): /puəɾʲ/

Verb

buair (past bhuair, future buairidh, verbal noun buaireadh, past participle buairte)

  1. to disturb, trouble, upset
  2. to tempt

Synonyms

Derived terms

References

  1. ^ Gregory Toner, Sharon Arbuthnot, Máire Ní Mhaonaigh, Marie-Luise Theuerkauf, Dagmar Wodtko, editors (2019), “búaidrid”, in eDIL: Electronic Dictionary of the Irish Language

Further reading

  • Edward Dwelly (1911), “buair”, in Faclair Gàidhlig gu Beurla le Dealbhan [The Illustrated Gaelic–English Dictionary], 10th edition, Edinburgh: Birlinn Limited, →ISBN