bigamiczny

Polish

Etymology

    From bigamia + -ny. First attested in 1859.[1][2][3]

    Pronunciation

    • IPA(key): /bi.ɡaˈmit͡ʂ.nɘ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -it͡ʂnɘ
    • Syllabification: bi‧ga‧micz‧ny

    Adjective

    bigamiczny (not comparable, derived adverb bigamicznie)

    1. (relational) bigamous
      związek bigamiczny ― a bigamous relationship

    Declension

    Declension of bigamiczny (hard)
    singular plural
    masculine animate masculine inanimate feminine neuter virile (= masculine personal) non-virile
    nominative/vocative bigamiczny bigamiczna bigamiczne bigamiczni bigamiczne
    genitive bigamicznego bigamicznej bigamicznego bigamicznych
    dative bigamicznemu bigamicznej bigamicznemu bigamicznym
    accusative bigamicznego bigamiczny bigamiczną bigamiczne bigamicznych bigamiczne
    instrumental bigamicznym bigamiczną bigamicznym bigamicznymi
    locative bigamicznym bigamicznej bigamicznym bigamicznych

    References

    1. ^ Samuel Orgelbrand (1859), Encyklopedyja powszechna‎[1] (in Polish)
    2. ^ Michał Amszejewicz (1859), Dykcjonariusz zawierający wyrazy i wyrażenia z obcych języków polskiemu przyswojone‎[2], page 58
    3. ^ bigamiczny in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego

    Further reading

    • “bigamiczny”, in Wielki słownik języka polskiego‎[3] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “bigamiczny”, in Polish dictionaries at PWN‎[4] (in Polish)