bielak

See also: Bielak

Polish

Etymology

    From biały + -ak. First attested in 1807.[1]

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈbjɛ.lak/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɛlak
    • Syllabification: bie‧lak
    • Homophone: Bielak

    Noun

    bielak m animal

    1. mountain hare (Lepus timidus)

    Declension

    Declension of bielak
    singular plural
    nominative bielak bielaki
    genitive bielaka bielaków
    dative bielakowi bielakom
    accusative bielaka bielaki
    instrumental bielakiem bielakami
    locative bielaku bielakach
    vocative bielaku bielaki

    Derived terms

    adjective
    adjective
    noun

    References

    1. ^ Samuel Bogumił Linde (1807), Słownik języka polskiego. T. 1 cz. 1, A-F‎[1], page 92

    Further reading

    • “bielak”, in Wielki słownik języka polskiego‎[2] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “bielak”, in Polish dictionaries at PWN‎[3] (in Polish)