bewanen

Middle Dutch

Etymology

From Old Dutch biwānen. Equivalent to be- +‎ wânen.

Verb

bewânen

  1. to expect

Inflection

Conjugation of bewânen (weak)
infinitive base form bewânen
genitive bewânens
dative bewânene
indicative subjunctive
present past present past
1st person singular bewâne — bewâne —
2nd person singular bewâens, bewânes — bewâens, bewânes —
3rd person singular bewâent, bewânet — bewâne —
1st person plural bewânen — bewânen —
2nd person plural bewâent, bewânet — bewâent, bewânet —
3rd person plural bewânen — bewânen —
imperative
singular bewâen, bewâne
plural bewâent, bewânet
present past
participle bewânende —

Further reading

  • “bewanen”, in Vroegmiddelnederlands Woordenboek, 2000
  • Verwijs, E.; Verdam, J. (1885–1929), “bewanen”, in Middelnederlandsch Woordenboek, The Hague: Martinus Nijhoff, →ISBN