bedriegbaar

Dutch

Etymology

From bedriegen (“to deceive”) +‎ -baar.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˌbəˈdriːɣ.baːr/
  • Hyphenation: be‧drieg‧baar

Adjective

bedriegbaar (comparative bedriegbaarder, superlative bedriegbaarst)

  1. deceivable, gullible

Declension

Declension of bedriegbaar
uninflected bedriegbaar
inflected bedriegbare
comparative bedriegbaarder
positive comparative superlative
predicative/adverbial bedriegbaar bedriegbaarder het bedriegbaarst
het bedriegbaarste
indefinite m./f. sing. bedriegbare bedriegbaardere bedriegbaarste
n. sing. bedriegbaar bedriegbaarder bedriegbaarste
plural bedriegbare bedriegbaardere bedriegbaarste
definite bedriegbare bedriegbaardere bedriegbaarste
partitive bedriegbaars bedriegbaarders —