bannarius

Latin

Alternative forms

  • bannērius

Etymology

    From bannus (“ban, jurisdiction”) + -ārius.

    Noun

    bannārius m (genitive bannāriī); second declension

    1. sergeant, watchman
      • 1023, Fulk III of Anjou, “Charta donationis pro monasterio S. Nicolai”, in Patrologia Latina, volume 155, published 1854, column 482:
        Si vinum meum cum banno vendidero, bannerius meus torrentulum de Barra non transibit causa capiendi vasa ementium monachorum vinum.
        If I should sell my wine under a sales monopoly, my sergeant will not cross the little stream of Barra to seize the vessels of monks who are buying wine.
    2. a person subject to a certain jurisdiction

    Declension

    Second-declension noun.

    References