badacz

Old Polish

Etymology

    From badać + -acz. First attested in the 15th century.

    Pronunciation

    • IPA(key): (10th–15th CE) /badat͡ʃʲ/
    • IPA(key): (15th CE) /badat͡ʃʲ/

    Noun

    badacz m animacy unattested

    1. (attested in Greater Poland) examiner, inquisitor, investigator
    2. diviner, fortune teller
      • 1874-1891 [Middle of the 15th century], Rozprawy i Sprawozdania z Posiedzeń Wydziału Filologicznego Akademii Umiejętności‎[1], [2], [3], volume XXIV, page 342:
        Badaczye ad divinatores
        [Badacze ad divinatores]
    3. gorer
      • 1901 [15th century], Materiały i Prace Komisji Językowej Akademii Umiejętności w Krakowie, volume V, page 17:
        Badacz cornupeta (quodsi bos cornupeta fuerit... occideritque virum aut mulierem..., lapidibus obruetur Ex 21, 29)
        [Badacz cornupeta (quodsi bos cornupeta fuerit... occideritque virum aut mulierem..., lapidibus obruetur Ex 21, 29)]
    verb

    Descendants

    • Polish: badacz
    • Silesian: badŏcz

    References

    Polish

    Etymology

      Inherited from Old Polish badacz. By surface analysis, badać + -acz.

      Pronunciation

       
      • IPA(key): /ˈba.dat͡ʂ/
      • Audio:(file)
      • Rhymes: -adat͡ʂ
      • Syllabification: ba‧dacz

      Noun

      badacz m pers (female equivalent badaczka)

      1. researcher
        Synonyms: naukowiec, uczony
      2. (Middle Polish) spy; investigator; agent

      Declension

      Declension of badacz
      singular plural
      nominative badacz badacze
      genitive badacza badaczy, badaczów
      dative badaczowi badaczom
      accusative badacza badaczy, badaczów
      instrumental badaczem badaczami
      locative badaczu badaczach
      vocative badaczu badacze
      adjective
      adverb

      Further reading