auratilis

Latin

Etymology

From aurātus (“gilded; gold-colored”) +‎ -ilis, perfect passive participle of aurō (“to gild”), from aurum (“gold”).

Pronunciation

Adjective

aurātilis (neuter aurātile); third-declension two-termination adjective (rare, Late Latin, New Latin)

  1. Of the color of gold, gold-colored.
    • c. 250 CE, Solinus, De mirabilibus mundi:
      Et cyaneus e Scythia est, optimus si caerulo coruscabit. Cuius gnari in marem et feminam genus dividunt: feminis nitor purus est, mares punctillis ad gratiam interlucentibus auratilis pulviculus variat.
      And cyaneus, from Scythia, is best if it glitters with blue. Experts divide it into male and female types: the females have a pure brightness, the males are variegated charmingly with glittering specks of gold-colored dust.

Usage notes

Used in Late Latin by Solinus; subsequently used by various New Latin authors (for example, in scientific descriptions of species or taxonomic names).

Declension

Third-declension two-termination adjective.

Synonyms

Descendants

References

  • “auratilis”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • “auratilis”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.