argın

Turkish

Etymology

Inherited from Ottoman Turkish آرغین, ultimately derived from Proto-Turkic *ār- (“to be tired”). Morphologically, dialectal ar- +‎ -gın.

Adjective

argın

  1. (dialectal) tired

Declension

Predicative forms of argın
present tense
positive declarative positive interrogative
ben (I am) argınım argın mıyım?
sen (you are) argınsın argın mısın?
o (he/she/it is) argın / argındır argın mı?
biz (we are) argınız argın mıyız?
siz (you are) argınsınız argın mısınız?
onlar (they are) argın(lar) argın(lar) mı?
past tense
positive declarative positive interrogative
ben (I was) argındım argın mıydım?
sen (you were) argındın argın mıydın?
o (he/she/it was) argındı argın mıydı?
biz (we were) argındık argın mıydık?
siz (you were) argındınız argın mıydınız?
onlar (they were) argındılar argın mıydılar?
indirect past
positive declarative positive interrogative
ben (I was) argınmışım argın mıymışım?
sen (you were) argınmışsın argın mıymışsın?
o (he/she/it was) argınmış argın mıymış?
biz (we were) argınmışız argın mıymışız?
siz (you were) argınmışsınız argın mıymışsınız?
onlar (they were) argınmışlar argın mıymışlar?
conditional
positive declarative positive interrogative
ben (if I) argınsam argın mıysam?
sen (if you) argınsan argın mıysan?
o (if he/she/it) argınsa argın mıysa?
biz (if we) argınsak argın mıysak?
siz (if you) argınsanız argın mıysanız?
onlar (if they) argınsalar argın mıysalar?

For negative forms, use the appropriate form of değil.

Derived terms

Further reading

  • “argın”, in Turkish dictionaries, Türk Dil Kurumu