anvets
Aromanian
Alternative forms
Etymology
From a Vulgar Latin *invitiāre (“to become accustomed to”), from Latin vitium (“vice”). Compare Romanian învăța, învăț.
Verb
anvets (third-person singular anveatsã, participle anvitsatã)
Conjugation
| long infinitive | anvitsari, anvitsare | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| gerund | anvitsãnda | ||||||
| past participle | anvitsatã | ||||||
| singular | plural | ||||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| indicative | present | anvets, anvetsu | anvets(ã) | anveatsã | anvitsãm, anvitsãmu | anvitsats, anvitsatsã, anvitsatsi | anveatsã |
| imperfect | anvitsam | anvitsai | anvitsa | anvitsam | anvitsats, anvitsatsi | anvitsa | |
| simple perfect | anvitsai | anvitsash, anvitsashi | anvitsã | anvitsãm | anvitsat | anvitsarã | |
| conditional | present | s-anvitsarim | s-anvitsari, s-anvitsarishi | s-anvitsari, s-anvitsare | s-anvitsarim | s-anvitsarit | s-anvitsari, s-anvitsare |
| subjunctive | present | s-anvets, s-anvetsu | s-anvets(ã) | s-anveatsi, s-anveatse | s-anvitsãm, s-anvitsãmu | s-anvitsats, s-anvitsatsã, s-anvitsatsi | s-anveatsi, s-anveatse |
| imperative | present | — | anveatsã | — | — | anvitsats, anvitsatsã, anvitsatsi | — |
Antonyms
Derived terms
- anvitsãturã
- anvitsãtor
Related terms
- anvitsari / anvitsare
- anvitsat