anvets

Aromanian

Alternative forms

Etymology

From a Vulgar Latin *invitiāre (“to become accustomed to”), from Latin vitium (“vice”). Compare Romanian învăța, învăț.

Verb

anvets (third-person singular anveatsã, participle anvitsatã)

  1. to learn
  2. (transitive) to teach

Conjugation

Conjugation of anvets
long infinitive anvitsari, anvitsare
gerund anvitsãnda
past participle anvitsatã
singular plural
first second third first second third
indicative present anvets, anvetsu anvets(ã) anveatsã anvitsãm, anvitsãmu anvitsats, anvitsatsã, anvitsatsi anveatsã
imperfect anvitsam anvitsai anvitsa anvitsam anvitsats, anvitsatsi anvitsa
simple perfect anvitsai anvitsash, anvitsashi anvitsã anvitsãm anvitsat anvitsarã
conditional present s-anvitsarim s-anvitsari, s-anvitsarishi s-anvitsari, s-anvitsare s-anvitsarim s-anvitsarit s-anvitsari, s-anvitsare
subjunctive present s-anvets, s-anvetsu s-anvets(ã) s-anveatsi, s-anveatse s-anvitsãm, s-anvitsãmu s-anvitsats, s-anvitsatsã, s-anvitsatsi s-anveatsi, s-anveatse
imperative present — anveatsã — — anvitsats, anvitsatsã, anvitsatsi —

Antonyms

Derived terms

  • anvitsãturã
  • anvitsãtor
  • anvitsari / anvitsare
  • anvitsat