akompaniator

Polish

Etymology

    Borrowed from Italian accompagnatore.[1] By surface analysis, akompaniować + -ator. First attested in 1853.[2][3]

    Pronunciation

    • IPA(key): /a.kɔm.paɲˈja.tɔr/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -atɔr
    • Syllabification: a‧kom‧pan‧ia‧tor

    Noun

    akompaniator m pers (female equivalent akompaniatorka)

    1. (music) accompanist (performer in music who takes the accompanying part)
      Hypernym: muzyk
      akompaniator kabaretu ― a cabaret accompanist
      akompaniator chóru ― a choir accompanist
      stały akompaniator ― a permanent accompanist

    Declension

    Declension of akompaniator
    singular plural
    nominative akompaniator akompaniatorzy, akompaniatory1
    genitive akompaniatora akompaniatorów
    dative akompaniatorowi akompaniatorom
    accusative akompaniatora akompaniatorów
    instrumental akompaniatorem akompaniatorami
    locative akompaniatorze akompaniatorach
    vocative akompaniatorze akompaniatorzy

    1Deprecative.

    References

    1. ^ Mirosław Bańko; Lidia Wiśniakowska (2021), “akompaniator”, in Wielki słownik wyrazów obcych, →ISBN
    2. ^ Gazeta Warszawska‎[1], number 136, 1853, page 1
    3. ^ akompaniator in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego

    Further reading