absolutus

Latin

Etymology

    Perfect passive participle of absolvō (“loosen, absolve”).

    Pronunciation

    Participle

    absolūtus (feminine absolūta, neuter absolūtum, superlative absolūtissimus, adverb absolūtē); first/second-declension participle

    1. concluded, finished, complete, having been ended.
      Synonyms: complētus, perfectus, factus, dēfūnctus, effectus
      Antonyms: incohatus, infectus, imperfectus
    2. unrestricted, unconditional, absolute.
    3. (grammar) which gives its sense without modification; which lacks case; which stands in the positive.
    4. (law) absolved, acquitted, having been declared innocent.
    5. fluent
    6. perfect, pure
      Synonyms: putus, purus
      Antonym: impurus

    Declension

    First/second-declension adjective.

    Descendants

    References

    • “absolutus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “absolutus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • "absolutus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • “absolutus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
      • absolutely perfect: absolutus et perfectus
      • perfect in every detail: omnibus numeris absolutus (N. D. 2. 13)
      • a master-piece of classical work: opus omnibus numeris absolutum
    • absolutus in Ramminger, Johann (16 July 2016 (last accessed)), Neulateinische Wortliste: Ein Wörterbuch des Lateinischen von Petrarca bis 1700‎[2], pre-publication website, 2005-2016