abdykacja

See also: abdykacją

Polish

Alternative forms

Etymology

    Learned borrowing from Latin abdicātiō.[1][2] First attested in 1684.[3]

    Pronunciation

    • IPA(key): /ab.dɘˈka.t͡sja/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -at͡sja
    • Syllabification: ab‧dy‧ka‧cja

    Noun

    abdykacja f

    1. (law) abdication (the act of abdicating; the renunciation of a high office, dignity, or trust, by its holder)
      Synonyms: (Middle Polish) abdykactwo, abdykowanie, dymisja, rezygnacja
      Antonym: koronacja
      Hypernyms: rezygnacja, akt

    Declension

    Declension of abdykacja
    singular plural
    nominative abdykacja abdykacje
    genitive abdykacji abdykacji, abdykacyj1
    dative abdykacji abdykacjom
    accusative abdykację abdykacje
    instrumental abdykacją abdykacjami
    locative abdykacji abdykacjach
    vocative abdykacjo abdykacje

    1Archaic.

    Derived terms

    adjective
    verb
    nouns

    Collocations

    References

    1. ^ Mirosław Bańko; Lidia Wiśniakowska (2021), “abdykacja”, in Wielki słownik wyrazów obcych, →ISBN
    2. ^ Witold Doroszewski, editor (1958–1969), “abdykacja”, in Słownik języka polskiego (in Polish), Warszawa: PWN
    3. ^ “ABDYKACJA”, in Elektroniczny Słownik Języka Polskiego XVII i XVIII Wieku [Electronic Dictionary of the Polish Language of the XVII and XVIII Century], 24 October 2013

    Further reading