aaneenduwen

Dutch

Etymology

From aaneen +‎ duwen.

Pronunciation

  • IPA(key): /aːnˈeːnˌdyu̯ə(n)/
  • Hyphenation: aan‧een‧du‧wen

Verb

aaneenduwen

  1. (transitive) to push together

Conjugation

Conjugation of aaneenduwen (weak, separable)
infinitive aaneenduwen
past singular duwde aaneen
past participle aaneengeduwd
infinitive aaneenduwen
gerund aaneenduwen n
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular duw aaneen duwde aaneen aaneenduw aaneenduwde
2nd person sing. (jij) duwt aaneen, duw aaneen2 duwde aaneen aaneenduwt aaneenduwde
2nd person sing. (u) duwt aaneen duwde aaneen aaneenduwt aaneenduwde
2nd person sing. (gij) duwt aaneen duwde aaneen aaneenduwt aaneenduwde
3rd person singular duwt aaneen duwde aaneen aaneenduwt aaneenduwde
plural duwen aaneen duwden aaneen aaneenduwen aaneenduwden
subjunctive sing.1 duwe aaneen duwde aaneen aaneenduwe aaneenduwde
subjunctive plur.1 duwen aaneen duwden aaneen aaneenduwen aaneenduwden
imperative sing. duw aaneen
imperative plur.1 duwt aaneen
participles aaneenduwend aaneengeduwd
1) Archaic. 2) In case of inversion.