Quintius

Latin

Etymology

    From Quīntus + -ius.

    Pronunciation

    Proper noun

    Quīntius m sg (genitive Quīntiī or Quīntī); second declension

    1. a Roman nomen gentile, gens or "family name"

    Declension

    Second-declension noun, singular only.

    singular
    nominative Quīntius
    genitive Quīntiī
    Quīntī1
    dative Quīntiō
    accusative Quīntium
    ablative Quīntiō
    vocative Quīntī

    1Found in older Latin (until the Augustan Age).

    Adjective

    Quīntius (feminine Quīntia, neuter Quīntium); first/second-declension adjective

    1. of or pertaining to a member of gens Quintia

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative Quīntius Quīntia Quīntium Quīntiī Quīntiae Quīntia
    genitive Quīntiī Quīntiae Quīntiī Quīntiōrum Quīntiārum Quīntiōrum
    dative Quīntiō Quīntiae Quīntiō Quīntiīs
    accusative Quīntium Quīntiam Quīntium Quīntiōs Quīntiās Quīntia
    ablative Quīntiō Quīntiā Quīntiō Quīntiīs
    vocative Quīntie Quīntia Quīntium Quīntiī Quīntiae Quīntia

    References

    • “Quintius”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • Quintius in Georges, Karl Ernst; Georges, Heinrich (1913–1918), Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, 8th edition, volume 2, Hahnsche Buchhandlung
    • “Quintius”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Harm Pinkster, editor (2018), “Quīntius”, in Woordenboek Latijn/Nederlands‎[1], 7th revised edition, Amsterdam: Amsterdam University Press, →ISBN, →OCLC