Panik
German
Etymology
Mid-19th century, from French panique.
Pronunciation
Noun
Panik f (genitive Panik, plural Paniken)
Declension
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| indef. | def. | noun | def. | noun | |
| nominative | eine | die | Panik | die | Paniken |
| genitive | einer | der | Panik | der | Paniken |
| dative | einer | der | Panik | den | Paniken |
| accusative | eine | die | Panik | die | Paniken |
Hyponyms
- Gruppenpanik, Massenpanik, Torschlusspanik
Derived terms
Related terms
- Panikattacke
- Panikmache
- Panikmacher
- Panikreaktion
- Panikstimmung
- Panikverbreiter
- Panikverkauf
Further reading
Panik on the German Wikipedia.Wikipedia de
- “Panik” in Duden online
- “Panik”, in Digitales Wörterbuch der deutschen Sprache[1] (in German)