Mekke

See also: měkké and mekke

Turkish

Etymology

    Inherited from Ottoman Turkish مكه (mekke), borrowed from Arabic مَكَّة (makka).

    Pronunciation

    • IPA(key): [mé̞k̟.k̟e̞]
    • Hyphenation: Mek‧ke

    Proper noun

    Mekke

    1. Mecca (a city in Saudi Arabia)
      Synonym: Mekke-i Mükerreme

    Declension

    Declension of Mekke
    singular plural
    nominative Mekke Mekkeler / Mekke'ler
    definite accusative Mekke'yi Mekkeleri / Mekke'leri
    dative Mekke'ye Mekkelere / Mekke'lere
    locative Mekke'de Mekkelerde / Mekke'lerde
    ablative Mekke'den Mekkelerden / Mekke'lerden
    genitive Mekke'nin Mekkelerin / Mekke'lerin
    Possessive forms of Mekke
    singular plural
    benim (my) Mekke'm Mekkelerim
    Mekke'lerim
    senin (your) Mekke'n Mekkelerin
    Mekke'lerin
    onun (his/her/its) Mekke'si Mekkeleri
    Mekke'leri
    bizim (our) Mekke'miz Mekkelerimiz
    Mekke'lerimiz
    sizin (your) Mekke'niz Mekkeleriniz
    Mekke'leriniz
    onların (their) Mekke'si
    Mekkeleri
    Mekke'leri
    Mekkeleri
    Mekke'leri