Fenike

Turkish

Etymology

Inherited from Ottoman Turkish فنیكه, from Greek Φοινίκη (Foiníki), from Ancient Greek Φοινίκη (Phoiníkē). Doublet of Finike.

Pronunciation

  • IPA(key): /feˈni.ce/

Proper noun

Fenike

  1. Phoenicia

Declension

Declension of Fenike
singular
nominative Fenike
definite accusative Fenike'yi
dative Fenike'ye
locative Fenike'de
ablative Fenike'den
genitive Fenike'nin
Possessive forms of Fenike
singular plural
benim (my) Fenike'm Fenikelerim
Fenike'lerim
senin (your) Fenike'n Fenikelerin
Fenike'lerin
onun (his/her/its) Fenike'si Fenikeleri
Fenike'leri
bizim (our) Fenike'miz Fenikelerimiz
Fenike'lerimiz
sizin (your) Fenike'niz Fenikeleriniz
Fenike'leriniz
onların (their) Fenike'si
Fenikeleri
Fenike'leri
Fenikeleri
Fenike'leri

References