Chaucerus

Latin

Alternative forms

Etymology

From English Chaucer.

Proper noun

Chaucērus m sg (genitive Chaucērī); second declension

  1. Chaucer
    • 1519, Guilielmus Horman [William Horman], “De Animi Cultu / ꝑ Eruditionẽ / et Doctrinam: Vbi de Scolasticis Institutis / et Eius Supellectili / et Armis”, in Vulgaria Viri Doctissimi Guil. Hormani Caesariburgensis, London: […] [P]er R[i]chardum Pynson [by Richard Pynson] […], →OCLC, folio 89, verso:
      Dantes Patrarcha / Boccatius / Chaucerus / Gowarus / et Lidgattus fuerunt egregii logographi.
      [original: Dantes Patrarcke / Boccaſſe / Chaucer / Gowar / and Lydgate were goodly makers of feyned narratiõs[.]]

Declension

Second-declension noun, singular only.

singular
nominative Chaucērus
genitive Chaucērī
dative Chaucērō
accusative Chaucērum
ablative Chaucērō
vocative Chaucēre