Chaucerius

Latin

Etymology

From English Chaucer +‎ -ius.

Proper noun

Chaucērius m sg (genitive Chaucēriī); second declension

  1. rare form of Chaucērus (“Chaucer”)
    • 1614, “Dies Emortuales Virorum: Armis Literisque Celebrium”, in Chronici Chronicorum Ecclesiastici Liber II. […], Frankfurt: [I]n Officina Aubriana, →OCLC, page 1190:
      Galfridus Chaucerius, nobilis Britannus, Orator, Philoſophus, Poeta, Theologus patrio ſermone clariſſimus, 1402. Londini.
      (please add an English translation of this quotation)
    • 1773, Iosephus de Pueyo, et Pueyo [José de Pueyo y Pueyo], “Liber III.”, in Parnassidos, sive Philemonis Somnii de Recentiorum Vatum Epicorum Praestantia, volume IV, Palma de Mallorca: Apud Ignatium Sarra, et Frau, […], →OCLC, page 55:
      Hi tales, tantique viri: Chaucerius aevo / Iam gratus praeſtanſque rudi; […]
      (please add an English translation of this quotation)
    • 1852, Carolus Hopf [Carl Hopf], De Historiae Ducatus Atheniensis Fontibus. […], Bonn: Formis F. P. Lechneri, →OCLC, page 6:
      Eodem ducis nomine a Boccaccio, Chaucerio, Shakespeario Theseum dictum esse, iam Gibbonius ille observavit. Quorum prior quum Theseide sua fabulosas res Arcitae et Palaemonis amplectatur, Thesei ducis aulam simillimam ducali illi sedi, quam ipse optime noverat, describit. Qua ex fabula Chaucerius eandem rem sumpsit et in opere illo, „Canterbury-tales“ inscripto, denuo enarravit; […]
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

Second-declension noun, singular only.

singular
nominative Chaucērius
genitive Chaucēriī
dative Chaucēriō
accusative Chaucērium
ablative Chaucēriō
vocative Chaucērie