Caesonius
Latin
Etymology
From Caesō.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [kae̯ˈsoː.ni.ʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [t͡ʃeˈs̬ɔː.ni.us]
Proper noun
Caesōnius m sg (genitive Caesōniī or Caesōnī); second declension
- a Roman nomen gentile, gens or "family name" famously held by:
- Gaius Caesonius Macer Rufinianus, a Roman consul
Declension
Second-declension noun, singular only.
| singular | |
|---|---|
| nominative | Caesōnius |
| genitive | Caesōniī Caesōnī1 |
| dative | Caesōniō |
| accusative | Caesōnium |
| ablative | Caesōniō |
| vocative | Caesōnī |
1Found in older Latin (until the Augustan Age).
Derived terms
- Caesōniānus
References
- “Caesonius”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “Caesonius”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.