Beyoğlu

Turkish

Beyoğlu ilçesi

Etymology

    Inherited from Ottoman Turkish بك‌اوغلی (Beyoğlu). By surface analysis, bey + -oğlu.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈbe.joː.ɫu/
    • Hyphenation: Be‧yoğ‧lu

    Proper noun

    Beyoğlu

    1. a district of Istanbul, Turkey

    Declension

    Declension of Beyoğlu
    singular plural
    nominative Beyoğlu Beyoğlular / Beyoğlu'lar
    definite accusative Beyoğlu'yu Beyoğluları / Beyoğlu'ları
    dative Beyoğlu'ya Beyoğlulara / Beyoğlu'lara
    locative Beyoğlu'da Beyoğlularda / Beyoğlu'larda
    ablative Beyoğlu'dan Beyoğlulardan / Beyoğlu'lardan
    genitive Beyoğlu'nun Beyoğluların / Beyoğlu'ların
    Possessive forms of Beyoğlu
    singular plural
    benim (my) Beyoğlu'm Beyoğlularım
    Beyoğlu'larım
    senin (your) Beyoğlu'n Beyoğluların
    Beyoğlu'ların
    onun (his/her/its) Beyoğlu'su Beyoğluları
    Beyoğlu'ları
    bizim (our) Beyoğlu'muz Beyoğlularımız
    Beyoğlu'larımız
    sizin (your) Beyoğlu'nuz Beyoğlularınız
    Beyoğlu'larınız
    onların (their) Beyoğlu'su
    Beyoğluları
    Beyoğlu'ları
    Beyoğluları
    Beyoğlu'ları

    Derived terms

    • Beyoğlulu