Anmut
German
Etymology
From Middle High German anemuot.
Pronunciation
Noun
Anmut f (genitive Anmut, no plural)
Declension
| singular | |||
|---|---|---|---|
| indef. | def. | noun | |
| nominative | eine | die | Anmut |
| genitive | einer | der | Anmut |
| dative | einer | der | Anmut |
| accusative | eine | die | Anmut |
Derived terms
- anmutig
- anmutsvoll