òrdaich

Scottish Gaelic

Etymology

From Old Irish ordaigid (“to order, to command”), from ord (“order, sequence, arrangement”), a learned borrowing from Latin ōrdō (“order, rank”). Cognate with Irish ordaigh and Manx oardee.

Verb

òrdaich (past dh'òrdaich, future òrdaichidh, verbal noun òrdachadh, past participle òrdaichte)

  1. to order

Conjugation

Conjugation of òrdaich (regular)
indicative independent dependent
personal impersonal personal impersonal
past dh'òrdaich dh'òrdaicheadh dh'òrdaich dh'òrdaicheadh
future òrdaichidh òrdaichear
òrdaichtear
òrdaich òrdaichear
òrdaichtear
relative future dh'òrdaicheas dh'òrdaichear — —
conditional independent dependent
personal impersonal personal impersonal
first person singular dh'òrdaichinn dh'òrdaichteadh
dh'òrdaichist1
dh'òrdaichiste1
òrdaichinn òrdaichteadh
òrdaichist1
òrdaichiste1
first person plural dh'òrdaicheamaid
dh'òrdaicheadh sinn
òrdaicheamaid
òrdaicheadh sinn
second/third person dh'òrdaicheadh òrdaicheadh
imperative independent
singular plural impersonal
first person òrdaicheam òrdaicheamaid òrdaichear
òrdaichtear
second person òrdaich òrdaichibh
third person òrdaicheadh
past participle òrdaichte
verbal noun òrdachadh

1. Lewis dialect form

Derived terms