zuć

See also: Appendix:Variations of "zuc"

Old Polish

Etymology

    Inherited from Proto-Slavic *jьzuti.

    Pronunciation

    • IPA(key): (10th–15th CE) /zut͡ɕʲ/
    • IPA(key): (15th CE) /zut͡ɕʲ/

    Verb

    zuć pf

    1. to unshoe
      Hypernyms: zemknąć, zjąć
      • 1930 [c. 1455], “Deut”, in Ludwik Bernacki, editor, Biblia królowej Zofii (Biblia szaroszpatacka)‎transliteration, transcription, 25, 9.10:
        Przistøpiwszi zona k nyemv przed starsimi zvge (tollet) boti z gego nog y plvnye w oblicze gego, rzekøøcz: Tak syø stanye czlowyekv, ktori nye vdzala domv brata swego, y bødze slynøcz ymyø gego dom zvtego (domus discalceati)
        [Przistąpiwszy żona k niemu przed starszymi zuje (tollet) boty z jego nog i plunie w oblicze jego, rzekąc: Tak się stanie człowieku, ktory nie udziała domu brata swego, i będzie słynąć imię jego dom zutego (domus discalceati)]
    2. (reflexive with się, attested in Greater Poland) to unshoe oneself
      • 1959 [1398], Henryk Kowalewicz, Władysław Kuraszkiewicz, editors, Wielkopolskie roty sądowe XIV-XV wieku, Roty poznańskie, volume I, number 396, Poznań:
        Tedi vozni s opolim mal iest idz strugø i posz[e]dl zuf szø possrod strugi z opolim
        [Tedy woźny s opolim miał jest ić strugą i posz[e]dł zuw się pośrod strugi z opolim]

    Descendants

    • ⇒ Polish: zzuć

    References

    Further reading