ymr

Translingual

Symbol

ymr

  1. (international standards) ISO 639-3 language code for Malasar.

See also

Old Norse

Etymology

Likely onomatopoeic, related to emja (“to scream, shout”).

Noun

ymr

  1. (iterative) a wild (humming) intensive sound
    1. clamor, whining and howling, and thereof
      ca. 1220, Edda. (C. I.): Gylfaginning – 29:
      Þá heyrðu þau ym mikinn ok gný.
      Then they heard a great clamour and rumble.
      ca. 1230, Fornmanna Sögur. (E. I.): Haralds Hardrada Saga, 150:
      […] ; en er dǫkkvir hjálmar komu upp í húminu, ok þar fylgði ymr mikill ok ill læti, þá hlupu þeir upp óttafullir', ok flýði hverr, er því kom við, en sumir voro drepnir; […]
      […] ; but when dark helmets came up in the gloom, and there followed a great clamour and an ill cry, then they sprang up fearfully, and fled, each as he was able; […]
      12th c. (1270), Atlakviða (A. II.): V.38:
      Ymr varð á bekkjum, afkárr söngr virða, gnýr und guðvefjum, grétu börn Húna; […]
      There was clamor on the benches, the discordant song of men, rattling under precius fabric, wept the Hunnic kin, […]
      12th c. (1270), Helgakviða Hundingsbani I (A. II.): V.27:
      Varð ára ymr, ok járna glymr, brast rǫnd við rǫnd, reru víkingar; […]
      There was the clamor of oars, and the clash of iron, shield smashed against shield, the vikings rowed on; […]
      ca. 1280, Alexanders Saga (G. I.): V.125:
      Ok þá verðr mikill ymr í herinum.
      And then a great clamor arises in the army.
    2. murmur, groaning, and thereof
      1387–1394, Flateyjarbók I (E. I.): Þorsteins þáttr skelks – 417:
      En púkanum brá svo við klukkuhljóðið að hann steyptist niður í gólfið og mátti lengi heyra yminn niður í jörðina. Þorsteinn raknaði skjótt við og stóð upp og gekk til sængur sinnar og lagðist niður.
      But the puck fell so ill from the clucking sound that he stooped down into the floor, and for a long time the murmur could be heard deep in the earth.
      1387–1394, Flateyjarbók II (E. I.): 26:
      “heyrðu þeir at upp kom svá fögur raust með saunghljóðum at alldri heyrðu þeir á sína daga þessháttar hljóð fyr með svá sætum són ok undarligum ym at innan lítils tíma fellr svefn at þeim...”
      “they heard that there arose so fair a voice, with sounds of singing, that never in all their days had they heard the like before, with so sweet a sound and wondrous a murmur, that within a little while sleep fell upon them...”
  • ymja (“to whine”)
  • ymta (“to mutter”)
  • *ymla (“to mumble”)

Descendants

  • Middle Norwegian: ymr
  • Old Swedish: (found in placenames) *ymer, *ym; ⇒ ymsa, ymsi-
    • Swedish: (rare) ymm (“a (humming) sound”), ymmer, immer (plural); (placenames) ymse-