wyczyn

Polish

Etymology

    Deverbal from wyczynić.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈvɘ.t͡ʂɘn/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɘt͡ʂɘn
    • Syllabification: wy‧czyn

    Noun

    wyczyn m inan

    1. achievement, exploit (heroic or extraordinary deed)

    Declension

    Declension of wyczyn
    singular plural
    nominative wyczyn wyczyny
    genitive wyczynu wyczynów
    dative wyczynowi wyczynom
    accusative wyczyn wyczyny
    instrumental wyczynem wyczynami
    locative wyczynie wyczynach
    vocative wyczynie wyczyny

    Derived terms

    adjective

    Further reading

    • “wyczyn”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “wyczyn”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)