wtór

Polish

Etymology

    Deverbal from wtórować.[1] First attested in 1814.[2]

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈftur/
    • Rhymes: -ur
    • Syllabification: wtór

    Noun

    wtór m inan

    1. (literary, chiefly in set phrases) accompaniment (music accompanying something)
      Synonym: akompaniament
    2. (rare) accompaniment (sound accompanying something)
      Synonym: akompaniament

    Declension

    Declension of wtór
    singular plural
    nominative wtór wtóry
    genitive wtóru wtórów
    dative wtórowi wtórom
    accusative wtór wtóry
    instrumental wtórem wtórami
    locative wtórze wtórach
    vocative wtórze wtóry

    Derived terms

    adverbs
    • do wtóru
    • przy wtórze

    References

    1. ^ Halina Zgółkowa, editor (1994–2005), “wtór”, in Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny, volumes 1–50, Poznań: Wydawnictwo Kurpisz, →ISBN
    2. ^ Samuel Bogumił Linde (1807–1814), “*wtór”, in Słownik języka polskiego

    Further reading

    • Modern Standard Polish:
      • “wtór”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
      • “wtór”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)
      • Zygmunt Saloni, et al., editors (2020), “wtór”, in Słownik gramatyczny języka polskiego [Grammatical Dictionary of Polish]‎[3], 4. online edition, Warszawa
    • Historic dictionaries:

    Anagrams