wtór
Polish
Etymology
Etymology tree
Deverbal from wtórować.[1] First attested in 1814.[2]
Pronunciation
- IPA(key): /ˈftur/
- Rhymes: -ur
- Syllabification: wtór
Noun
wtór m inan
- (literary, chiefly in set phrases) accompaniment (music accompanying something)
- Synonym: akompaniament
- (rare) accompaniment (sound accompanying something)
- Synonym: akompaniament
Declension
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | wtór | wtóry |
| genitive | wtóru | wtórów |
| dative | wtórowi | wtórom |
| accusative | wtór | wtóry |
| instrumental | wtórem | wtórami |
| locative | wtórze | wtórach |
| vocative | wtórze | wtóry |
Derived terms
adverbs
- do wtóru
- przy wtórze
References
- ^ Halina Zgółkowa, editor (1994–2005), “wtór”, in Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny, volumes 1–50, Poznań: Wydawnictwo Kurpisz, →ISBN
- ^ Samuel Bogumił Linde (1807–1814), “*wtór”, in Słownik języka polskiego
Further reading
- Modern Standard Polish:
- Historic dictionaries:
- Aleksander Zdanowicz (1861), “wtór”, in Słownik języka polskiego, Wilno 1861
- J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, editors (1919), “wtór”, in Słownik języka polskiego (in Polish), volume 7, Warsaw, page 784
Anagrams
Categories:
- Polish deverbals
- Polish terms derived from the Proto-Indo-European word *dwóh₁
- Polish 1-syllable words
- Polish terms with IPA pronunciation
- Rhymes:Polish/ur
- Rhymes:Polish/ur/1 syllable
- Polish lemmas
- Polish nouns
- Polish masculine nouns
- Polish inanimate nouns
- Polish literary terms
- Polish terms with rare senses
- Polish hard masculine inanimate nouns
- pl:Music