wirthigheit
Old Dutch
Etymology
From wirthig (“worthy”) + -heit.
Noun
wirthigheit f
Inflection
Declension of wirthigheit (feminine u-stem noun)
| case | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | wirthigheit | wirthigheidi |
| accusative | wirthigheit | wirthigheidi |
| genitive | wirthigheidi | wirthigheido |
| dative | wirthigheidi | wirthigheidon |
Descendants
- Middle Dutch: werdichheit, wāerdichheit, wardichheit
- Dutch: waardigheid
References
- “wirthighēt”, in Oudnederlands Woordenboek, 2012