wilige
Old English
Alternative forms
Etymology
From Proto-West Germanic *wiligijā, equivalent to weliġ (“willow”) + -e.
Pronunciation
- IPA(key): /ˈwi.li.je/
Noun
wiliġe f
Inflection
Weak n-stem:
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | wiliġe | wiliġan |
| accusative | wiliġan | wiliġan |
| genitive | wiliġan | wiliġena |
| dative | wiliġan | wiliġum |
Related terms
Descendants
Categories: