wikariusz

Polish

Etymology

    Learned borrowing from Latin vicārius. By surface analysis, wikary + -ariusz. Doublet of wikary.

    Pronunciation

    • IPA(key): /viˈka.rjuʂ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -arjuʂ
    • Syllabification: wi‧ka‧riusz

    Noun

    wikariusz m pers

    1. (Roman Catholicism) curate, vicar (assistant rector)
      Synonym: wikary
    2. (law) vicar (substitute)

    Declension

    Declension of wikariusz
    singular plural
    nominative wikariusz wikariusze
    genitive wikariusza wikariuszy, wikariuszów
    dative wikariuszowi wikariuszom
    accusative wikariusza wikariuszy, wikariuszów
    instrumental wikariuszem wikariuszami
    locative wikariuszu wikariuszach
    vocative wikariuszu wikariusze

    Further reading

    • “wikariusz”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “wikariusz”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)