wierzch

Polish

Etymology

    Inherited from Old Polish wierzch, from Proto-Slavic *vь̃rxъ.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈvjɛʂx/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɛʂx
    • Syllabification: wierzch

    Noun

    wierzch m inan

    1. top; surface (topmost or outermost part of something)
      wierzch dłoni ― the back of the hand

    Declension

    Declension of wierzch
    singular
    nominative wierzch
    genitive wierzchu
    dative wierzchowi
    accusative wierzch
    instrumental wierzchem
    locative wierzchu
    vocative wierzchu

    Derived terms

    adjectives

    Further reading

    • “wierzch”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “wierzch”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)