weaþearf

Old English

Etymology

From wēa (“evil, woe”) +‎ þearf (“need”).

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈwæ͜ɑː.θæ͜ɑrf/, [ˈwæ͜ɑː.ðæ͜ɑrˠf]

Noun

wēaþearf f

  1. (poetic) sorrowful need
    • 10th century, The Wife's Lament:
      Ðā iċ mē fēran ġewāt folgað sēċan, winelēas wræċċa, for mīnre wēaþearfe.
      Then I set myself out to go and seek service, a friendless exile, for my woeful need.

Declension

Strong ō-stem:

singular plural
nominative wēaþearf wēaþearfa, wēaþearfe
accusative wēaþearfe wēaþearfa, wēaþearfe
genitive wēaþearfe wēaþearfa
dative wēaþearfe wēaþearfum

Further reading