wagabunda

See also: wagabundą

Polish

Etymology

    Borrowed from French vagabond.

    Pronunciation

    • IPA(key): /va.ɡaˈbun.da/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -unda
    • Syllabification: wa‧ga‧bun‧da

    Noun

    wagabunda m pers or f (related adjective wagabundzki)

    1. (dated or literary) vagabond, wanderer, vagrant
      Synonyms: see Thesaurus:włóczęga

    Declension

    Masculine declension:

    Declension of wagabunda
    singular plural
    nominative wagabunda wagabundowie, wagabundy1
    genitive wagabundy wagabundów
    dative wagabundzie wagabundom
    accusative wagabundę wagabundów
    instrumental wagabundą wagabundami
    locative wagabundzie wagabundach
    vocative wagabundo wagabundowie

    1Deprecative.

    Feminine declension:

    Declension of wagabunda
    singular plural
    nominative wagabunda wagabundy
    genitive wagabundy wagabund
    dative wagabundzie wagabundom
    accusative wagabundę wagabundy
    instrumental wagabundą wagabundami
    locative wagabundzie wagabundach
    vocative wagabundo wagabundy

    Further reading

    • “wagabunda”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “wagabunda”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)