vynořit

Czech

Etymology

    From vy- + nořit.

    Pronunciation

    • IPA(key): [ˈvɪnor̝ɪt]

    Verb

    vynořit pf (imperfective vynořovat)

    1. (reflexive with se) to surface (to rise to the surface)
      Antonym: ponořit
      Ponorka se vynořila. ― The submarine surfaced.

    Conjugation

    Conjugation of vynořit
    infinitive vynořit, vynořiti active adjective vynořivší


    verbal noun vynoření passive adjective vynořený
    present forms indicative imperative
    singular plural singular plural
    1st person vynořím vynoříme — vynořme
    2nd person vynoříš vynoříte vynoř vynořte
    3rd person vynoří vynoří — —

    The verb vynořit does not have present tense and the present forms are used to express future only.

    participles past participles passive participles
    singular plural singular plural
    masculine animate vynořil vynořili vynořen vynořeni
    masculine inanimate vynořily vynořeny
    feminine vynořila vynořena
    neuter vynořilo vynořila vynořeno vynořena
    transgressives present past
    masculine singular — vynořiv
    feminine + neuter singular — vynořivši
    plural — vynořivše
    • vynoření
    • vynořený

    Further reading