vulturius

Latin

Alternative forms

Etymology

Originally an adjective, from vultur / voltur +‎ -ius; most likely related to vello.

Pronunciation

Noun

vulturius m (genitive vulturiī or vulturī); second declension

  1. vulture
    Synonym: vultur
    • c. 200 BCE, Plautus, Mostellaria 3.2.145–147:
      Viden pictum, ubi ludificat cornix una volturios duos?
      — Non edepol video. — At ego video. Nam inter volturios duos
      cornix astat, ea volturios duo vicissim vellicat.
      (please add an English translation of this quotation)
    • 27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 27.23.3:
      [nuntiatum erat] Caere volturium volasse in aedem Iovis, […]
      (please add an English translation of this quotation)
  2. (figurative) a rapacious person
    • c. 195 BCE, Plautus, Trinummus 1.2.64–65:
      tum autem sunt alii, qui te volturium vocant:
      hostisne an civis comedis, parvi pendere.
      (please add an English translation of this quotation)
    • 55 BCE, Cicero, In Pisonem 16:
      Appellatus est hic volturius illius provinciae, si dis placet, imperator.
      (please add an English translation of this quotation)
  3. (dice games) Ellipsis of vulturius iactus: an unlucky throw
    • c. 190 BCE, Plautus, Curculio 2.3.78–80:
      Iacit volturios quattuor.
      Talos arripio, invoco almam meam nutricem Herculem,
      iacto basilicum; […]
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

Second-declension noun.

1Found in older Latin (until the Augustan Age).

Descendants

References

  • “vulturius”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • “vulturius”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.