vocatorius
Latin
Etymology
From vocō + -tōrius. Compare Ancient Greek κλητῐκός (klētĭkós).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [wɔ.kaːˈtoː.ri.ʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [vo.kaˈtɔː.ri.us]
- Hyphenation: vo‧cā‧tō‧ri‧us
Adjective
vocātōrius (feminine vocātōria, neuter vocātōrium); first/second-declension adjective
- (post-classical) invocatory (containing or characterized by invocation)
- (Can we find and add a quotation of Tertullian to this entry?)
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | vocātōrius | vocātōria | vocātōrium | vocātōriī | vocātōriae | vocātōria | |
| genitive | vocātōriī | vocātōriae | vocātōriī | vocātōriōrum | vocātōriārum | vocātōriōrum | |
| dative | vocātōriō | vocātōriae | vocātōriō | vocātōriīs | |||
| accusative | vocātōrium | vocātōriam | vocātōrium | vocātōriōs | vocātōriās | vocātōria | |
| ablative | vocātōriō | vocātōriā | vocātōriō | vocātōriīs | |||
| vocative | vocātōrie | vocātōria | vocātōrium | vocātōriī | vocātōriae | vocātōria | |
Further reading
- “vŏcātōrĭus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- vocātōrius in Georges, Karl Ernst; Georges, Heinrich (1913–1918), Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, 8th edition, volume 2, Hahnsche Buchhandlung, column 3534
- “vocatorius”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette, page 1689, column 1.