vlastelin

Romanian

Etymology

    Borrowed from Old Church Slavonic властелинъ (vlastelinŭ).

    Noun

    vlastelin m (plural vlastelini)

    1. (historical, Wallachia) large landowner

    Declension

    singular only indefinite definite
    nominative-accusative vlastelin vlastelinul
    genitive-dative vlastelin vlastelinului
    vocative vlastelinule

    Serbo-Croatian

    Etymology

    From vlast.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ʋlastěliːn/
    • Hyphenation: vla‧ste‧lin

    Noun

    vlastèlīn m anim (Cyrillic spelling властѐлӣн)

    1. (historical) feudal lord, landowner

    Declension

    Declension of vlastelin
    singular plural
    nominative vlastèlīn vlastela
    genitive vlastelina vlastele
    dative vlastelinu vlasteli
    accusative vlastelina vlastelu
    vocative vlasteline vlastelo
    locative vlastelinu vlasteli
    instrumental vlastelinom vlastelom